Muəllif: Arif Əliyev

Bu qayıq da boşdur…

Əvvəllər cahillik, nadanların əməlləri, oğruların doğrulara dərs demələri məni çox əsəbiləşdirirdi. Evimizin yanında, parkın içindəki gölə gedib qayığa minirdim. Uzun müddət avar çəkir, bəzən kiminsə qarasına deyinir, bəzən özümü danlayırdım:«acıqlı başda ağıl olmaz», — deyirdim. Bir dəfə yazın axırı yenə işdən hirsli qayıdıb özümü gölə vermişdim. Ancaq ağır düşüncələr onsuz da tarıma çəkilmiş sinirlərimi boşalmağa qoymurdu. Axır bütün fikirləri beynimdən atdım, avarları buraxıb gözlərimi yumdum.

Tam mətn